♦ ۴٠ سال پیش خاورمیانه آنقدر ثروتمند بود که مورد حسرت همه کشورهای جهان بود .
عربستان ۱۵۰ میلیارد دلار ذخیره ارزی داشت.عراق ۴۰ میلیارد.ایران ۶۰ میلیارد دلار با ارزش دلار آن زمان…
کویت آنقدر درآمد از سرمایه گذاری هایش داشت که می گفت دیگر نیازی به صدور نفت ندارد،و حکام آن زمان نمیدانستند با این همه دلار نفتی چکار کنند،از نمونه کارهای و ولخرجی شیوخ آن زمان ساختن پیست اسکی در یکی از گرمترین نقاط کره زمین را میتوان یادآورشد،لیبی می گفت آنقدر پول داریم که می توانیم تا ۴ سال نفت صادر نکنیم.حاکمان آن زمان ایران می گفتند، نمی خواهیم دیگر نفت خام صادر کنیم و تنها محصولات پتروشیمی صادر خواهیم کرد. نفت حیف است که سوخته شود و برق اتمی را جایگزین آن می کنیم…

همه این آرزوها یکباره نقش بر آب شد.اول پول ایران صرف خرید سلاح از اروپا و مخصوصا از آمریکا شد جهت تقابل احتمالی با شوروی،ایران شد انبار سلاح ها ومهماتی که فقط از این نمونه ایران داشت و قویترین قدرت نظامی جهان یعنی امریکا،انواع ناو های پیشرفته سفارش داده شد،که هیچ وقت بدست ایران نرسید،انواع هواپیما فوق پیشرفته از جمله اف۱۴ ،اف ۴ و…که فقط در اختیار ایران قرار داده شد بود.

اما جنگ ایران و عراق آغاز شد و ایران و عراق ویران شدند.پولهای حاصل از فروش نفت مستقیم و غیر مستقیم وارد جیبهای شرکتهای مهمات سازی شد،عراق شد بزرگترین خریدار سلاح از غرببعد از مدتی جنگ عراق و کویت،بقیه پول و سرمایه گذاری های کویت و عربستان صرف خرید سلاح و پرداخت به آمریکا برای بیرون راندن عراق از کویت و بازسازی کویت شد.
بعد عراق و افغانستان در حمله آمریکا ویران شدند و دچار جنگ داخلی و نفرت های قومی و مذهبی داخلی بی پایان شدند و پول همسایگانشان صرف حمایت از گروه های رقیب متخاصم شد.
گروه های تروریستی از جمله داعش تشکیل شدند و رشد کردند.بعد مصر دچار بی ثباتی و هرج و مرج و تروریسم شد و صنعت توریسم و اقتصاد و رشد اقتصادی ۷ درصدی اش متوقف و نابود شد.
بعد حمله غرب به لیبی باعث ویرانی و جنگ داخلی و رشد گروه های تروریستی شد.سکانس بعدی کلید خورد ایران هراسی…
کشورهای عربی حوزه خلیج فارس شدند بزرگترین و مجهز ترین انبار سلاح ،از نوع غربی به سرپرستی امریکا،بعد حمایت غرب از شورشیان سوریه باعث جنگ‌داخلی خانمانسوز و نفرت های بی پایان قومی و مذهبی و ویرانی و رشد داعش و القاعده شد.سوریه شد بهشت تروریست ها بقیه اش را هم شاهد هستیم…

سیاست همیشگی استعمار:
تفرقه بیانداز و حکومت کن. . .
حالا خاورمیانه نفتش را با پایین ترین قیمت ممکن به حراج گذاشته است جهت درگیری مسلمان با مسلمان برادر با برادر همسایه با همسایه وغرب روز به روز درحال پیشرفت، در عرصه های مختلفو کشورهای نفتی که اتفاقا اکثرا مسلمان هستند،درگیر جنگهای بیهوده و خانمان سوز هستند،و این ماجرا ادامه خواهد داشت،تا این طلای سیاه به پایان برسد..
تفاوت کشورهای ثروتمند و فقیر، تفاوت قدمت آنها نیست.برای مثال کشور مصر بیش از ۳۰۰۰ سال تاریخ مکتوب دارد و فقیر است!
اما کشورهای جدیدی مانند کانادا، نیوزیلند، استرالیا که ۱۵۰ سال پیش وضعیت قابل توجهی نداشتند، اکنون کشورهایی توسعه‌یافته و ثروتمند هستند.تفاوت کشورهای فقیر و ثروتمند در میزان منابع طبیعی قابل استحصال آنها هم نیست. ژاپن کشوری است که سرزمین بسیار محدودی دارد که ۸۰ درصد آن کوه‌هایی است که مناسب کشاورزی و دامداری نیست اما دومین اقتصاد قدرتمند جهان پس از آمریکا را دارد. این کشور مانند یک کارخانه پهناور و شناوری می‌باشد که مواد خام را از همه جهان وارد کرده و به صورت محصولات پیشرفته صادر می‌کند.مثال بعدی سوئیس است. کشوری که اصلاً کاکائو در آن به عمل نمی‌آید اما بهترین شکلات‌های جهان را تولید و صادر می‌کند. در سرزمین کوچک و سرد سوئیس که تنها در چهار ماه سال می‌توان کشاورزی و دامداری انجام داد، بهترین لبنیات (پنیر) دنیا تولید می‌شود. سوئیس کشوری است که به امنیت، نظم و سختکوشی مشهور است و به همین خاطر به گاوصندوق دنیا مشهور شده‌است (بانک‌های سوئیس).
افراد تحصیل‌کرده‌ای که از کشورهای ثروتمند با همتایان خود در کشورهای فقیر برخورد دارند برای ما مشخص می‌کنند که سطح هوش و فهم نیز تفاوت قابل توجهی در این میان ندارد.نژاد و رنگ پوست نیز مهم نیستند. زیرا مهاجرانی که در کشور خود برچسب تنبلی می‌گیرند، در کشورهای اروپایی به نیروهای مولد و فعال تبدیل می‌شوند.

پس تفاوت در چیست؟
تفاوت در رفتارهایی است که در طول سال‌ها فرهنگ و دانش نام گرفته است.وقتی که رفتارهای مردم کشورهای پیشرفته و ثروتمند را تحلیل می‌کنیم، متوجه می‌شویم که اکثریت غالب آنها از اصول زیر در زندگی خود پیروی می‌کنند:
۱، اخلاق به عنوان اصل پایه
۲، وحدت
۳، مسئولیت پذیری
۴، احترام به قانون و مقررات
۵، احترام به حقوق

♦ “فرهنگ از راه هویت‌سازی”
اثرپذیری انسان جدید از تنبیه یا نصیحت یا کیفرهای خوفناک در آیندۀ متافیزیکی(دوزخ‌هراسی)، کمتر شده است. عصر جدید، عصر هویت‌سازی است؛ یعنی مثلا برای کاهش همسایه‌آزاری، همسایه‌دوستی را جزئی از هویت و تعریف «شهروند» می‌کنند؛ به‌طوری که همسایه‌آزار احساس بی‌هویتی و بریدگی از جامعه کند. دیگر به کودک نمی‌گویند دروغ نگو چون پدرت یا خدا آن را دوست ندارد؛ چون در این صورت، پرهیز او از دروغ، جزئی از ماهیت او نمی‌شود؛ بلکه به علل و عوامل بیرونی بازمی‌گردد. عبارت‌های مشهوری مانند‌ «انسان متمدن چنین و چنان است»، تلقین و تزریق همین هویت جدید است. در این روش، اخلاق، از رهگذر بازتعریف انسان پدیدار می‌شود، و تکیه‌گاه اصلی‌اش ترساندن یا وعده دادن نیست. بنابراین عمل غیر اخلاقی، در فهرست بیماری‌ها جای می‌گیرد و نیازمند درمان از راه‌های علمی یا تجربی می‌شود. سپس به قدری راه‌های متنوع پیش پای شهروند می‌گذارند که او به طور معمول، دلیلی برای انتخاب بزهکاری نداشته باشد. مثلا به جای آنکه بگویند «سیگار نکشید»، می‌گویند «برای کشیدن سیگار به اتاق مخصوص سیگاری‌ها بروید.» نمی‌گویند: «لعنت بر پدر و مادر کسی که اینجا آشغال بریزد»؛ می‌گویند: «سطل آشغال، چند قدم بالاتر است.» تفاوت این دو جمله، تفاوت دنیای قدیم و جدید است. جملۀ اول، آمرانه و واقعیت‌گریز است. جملۀ دوم، واقعیت را پذیرفته و برای آن چاره‌ای اندیشیده است. جملۀ اول هیچ راه‌حلی نشان نمی‌دهد و فقط روی ممنوعیت پافشاری می‌کند؛ جملۀ دوم، می‌داند که آدم سیگاری بالاخره سیگارش را می‌کشد. پس بهتر است جایی برای او در نظر گرفت که حداقل دود سیگارش به حلق و ریۀ مردم نرود. جملۀ اول، حذف صورت مسئله است؛ جملۀ دوم، حل مسئله. آدم سیگاری، می‌تواند هزار دلیل برای نقض جملۀ اول بیاورد؛ اما هیچ دلیلی برای مخالفت با جملۀ دوم ندارد. در گام دوم، هزینۀ بزهکاری و بی‌اخلاقی‌هایی مانند دروغ را چنان سنگین می‌کنند که جز عده‌ای معدود به آن تن ندهند. در جامعه‌ای که دروغ هزینه‌ای بر روی دست دروغگو نگذارد و او را از پیشرفت در مناصب اجتماعی بازندارد، هزاران کتاب و رساله و سخنرانی هم اندکی از حجم دروغگویی در میان مردم و مسئولان نمی‌کاهند. به قول فتحعلی آخوندزاده، اگر این ملت با پند و اندرز اصلاح می‌شد، گلستان سعدی به‌تنهایی می‌توانست جامعه‌ ایرانی را اخلاقی‌ترین جامعۀ جهانی کند.